Un patrimoine immatériel de bêtise, de souffrance et de mensonge

La corrida es importada d’Espanha au segle XIX (sota l’impuls d’Eugenia de Montijo, esposa de Napoléon III) en seguida de praticas mai ancianas … Vertat es: a passat temps, de batèstas sagnosas entre buous e canhs, o de tormentatges publics de vedèus, se fasian per amusar lo poble

D’aquela barbaria ne podem èstre autan fiers coma dau servatge dei pacans, de la mièg-esclavitud dei femnas, o de l’espectacle rituau dei lenhièrs de Mascas! [des bûchers de sorcières]. Mas la corrida es pas ges una tradicion occitana!

943685_452892294795119_1499689367_n

Çô qu’es d’aici, es la Bouvino, onte lo buou es rei, respiechat [respecté], es lo totem dau Pais. La tradicion orala rementa que lo Marques, Folco de Baroncelli, rebecava a-n’aquelei que lausavan davans eu la Corrida:

Nautrei, d’aqueu pais de Camarga, amam trop lei buous e ne siam trop prochi, per aceptar de lei veire tormentar e sagatar davans de mond assetat autorn dau Cièri [du Cirque, de l’Arène].

Ara, dubrir leis uelhs … Se pot que d’aici d’ailà, de mond gardesson una costuma familiala d’anar veire una corrida sens i veire lo mau … N’en coneisse, e que son d’amics. Mas generalament, lo public, puslèu borgés, dei corridas, es una pichota camarilla que mespresa la Bovina e lei tradicions popularas … (I a que de lo veire ai feriàs de Nimes e d’Arles). Se cita sempre un Michel Leiris, un Hemingway, un Picasso per aparar [défendre] la Corrida. Sens explicar que Leiris la denoncièt aprèp que l’aguèt presada, un cop qu’aguèt comprès, e que Picasso s’identificava au buou e non pas au mataire …
De vedèus subre-dimensionats per de crosaments dins lei ganaderias, carn fissada per las banderilhas, e que braman de terror davans son agonia: vaqui la béla fiesta! La Corrida es part prenenta de ço que i a de piège dins l’eiretatge d’Espanha feudala: l’epuracion etnica (la limpieza de sangre), lo chaple [le massacre] de las Nacions amerindianas, l’Inquisicion, lo Viva la Muerte! dels franquistas … I a tota una autra Espanha qu’aimam, e amb que frairejar … E la corrida es estada abolida ja per doas nacions autonomas: Canarias e Catalonha.
Om vei lei sondatges evoluir: la maja part de l’opinion espanhola disia son indiferéncia -e ara ditz sa repulsion per la corrida. Ço parier en Europa tota, e, mai cargat de sens, tanben dins lei régions concernidas d’Occitania: Provença, Lengadoc, Aquitània!
Mistral, qu’èra pas ges amator de tuariàs de buous, e d’unei de sei seguidors, se resignèron a leis aparar amb l’idèa que darrièr la corrida, i a la bovina, leis abrivado, lei bandido. Se la corrida sauta, lo demai seguirà … Es la cresença d’unei gens en pais de buous, que sostenon la corrida sens l’aimar … Mas fau se mainar qu’es tôt lo contrari: a la consciéncia europenca e regionala pauc assabentada [éclairée], fau aprene a desseparar la barbaria de la corrida de muerte de la tradicion viva, populara, de la Bouvino dins lo Triangle sacrat: aquo d’aqui, oc, es un patrimoni immateriau que se porta ben, e que porta nostra identitat.

Rotland Pecot

Article paregut dins La Setmana N° 818 deu 27/5 au 02/6/2011